استاد محمد رشیدی گلروئیه امروز دعوت حق را لبیک گفتند 

  • توسط
  • ۱۴۰۱-۰۵-۲۴
  • ۰
یادی از بزرگان ورزش هرمزگان

محمد رشیدی گلروئیه، مربی بی ادعای فوتبال

روحش شاد و یادش گرامی

استاد محمد رشیدی گلروئیه امروز دعوت حق را لبیک گفتند

مردی مهربان ، دوست داشتنی ، آرام و از مربیان زحمتکش و پرتلاش استان هرمزگان است. او از جمله مربیان بی‌ادعای فوتبال ماست که خدمت به جوانان این مرز و بوم را بدون هیچ چشمداشتی در چند دهه متوالی به عنوان یک وظیفه دنبال کرده است.
به گزارش روابط عمومی هیات فوتبال هرمزگان، وی این روزها در دوران بازنشستگی به سر می برد اما دورا دور وقایع فوتبالی را دنبال می کند.
محمد رشیدی گلروئیه در سال ۱۳۲۴ در گلروئیه حاجی آباد به دنیا آمد.  در همان دوره کودکی به همراه خانواده به استان خوزستان و شهر آبادان مهاجرت می کند. ابتدا در رشته دو و میدانی  و در دوهای استقامت فعالیت ورزشی خود را آغاز می کند و بعد از مدت کوتاهی به ورزش فوتبال روی می آورد.
 وی الفبای فوتبال را در خوزستان فوتبال خیز آموخت و تیم پاس آبادان نخستین تیمی بود که به آن پیوست.   رشیدی پس از مهاجرت به بندرعباس و اتمام تحصیلات مقدماتی در سال ۱۳۵۵ به استخدام نیروی دریایی در آمد و در حوزه  فنی نیروی دریایی مشغول به کار می شود.
او با علاقه  فراوان فعالیت فوتبالی خود را در تیم خورشید بندرعباس دنبال می کند و پس از سه سال حضور در این تیم به پیشنهاد هاشم وفایی از دست اندرکاران تیم کالِنگ در محله نایبند جنوبی  به این تیم می‌پیوندد و به عنوان مربی به مدت ۳۵ سال در کمال صداقت و دلسوزی  در کنار و همراه دوستانی همچون شادروان جلیل باشام، برادران وفایی، تراب پاکیزه ، محمد مرادی، ابراهیم راست غاله و …. به جوانان مستعد و علاقمند محله خدمت می کندکه این در نوع خود یک رکورد محسوب می شود. البته تیم کالنگ بعد ها به نام شاهین تغییر نام یافت و هم اکنون نیز به همین نام در حال فعالیت است.  جهت اطلاع خوانندگان روزنامه صبح‌ساحل این یاداشت کوتاه، نام شاهین سال ها قبل متعلق به تیم قدرتمند اداره شهربانی بندرعباس بوده است.
محمد رشیدی گلروئیه علاوه بر مربیگری در تیم شاهین و کسب مقام هایی با این تیم پر سابقه بندرعباسی، سابقه  مربیگری تیم‌های منتخب کارگری و منتخب شهرستان بندرعباس  را هم در کارنامه دارد. نگارنده نیز در دوره ای افتخار شاگردی ایشان را در تیم منتخب شهرستان بندرعباس داشته‌ام.
او در سال ۱۳۸۴ پس از ۳۰ سال خدمت بازنشسته شد و در سال ها ی اخیر نیز به دلیل مشکلات جسمانی قادر به امر مربیگری نیست.
به رسم ادب و احترام و به پاس خدمات ارزنده ی این بزرگوار، برای ایشان و خانواده محترم شان سلامتی و تندرستی آرزو می‌کنیم.
قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.